Opolandia

Dziś ostatni wpis związany z tygodniem poświęconym historii Festung Oppeln. Już w trakcie pisania poprzednich dostałem maila z pytaniem, dlaczego nie piszę o ofiarach? Zostawiłem to na koniec z kilku powodów. Po pierwsze już kilka razy o nich przypominałem m.in. pisząc, że Rosjanie przynieśli śmierć.

Drugim powodem jest fakt, że ustalenie w miarÄ™ dokÅ‚adnej liczby ofiar z stycznia 1945 roku, a potem z okresu, gdy do marca miasto znajdowaÅ‚o siÄ™ na linii frontu, jest już chyba niemożliwe. W raporty Rosjan – w jednym z nich czytamy że podczas zdobywania Nowej Wsi Królewskiej zabito 300 niemieckich żoÅ‚nierzy (dziennik frontowy pÅ‚k. Siroty Lwa Siemonowicza) – trudno mi uwierzyć. Z kolei do raportów niemieckich dostÄ™pu nie ma, jeÅ›li w ogóle siÄ™ gdzieÅ› siÄ™ zachowaÅ‚y.

Bezspornym faktem sÄ… mordy w Zakrzowie. Rosjanie dokonali ich na polskich rodzinach, które czekaÅ‚y na nich i celowo odmówiÅ‚y ewakuacji. Być może to wÅ‚aÅ›nie o tych ludziach wspomina Georg Gunter w książce “Letzter Lorbeer”, poÅ›wiÄ™conej temu, co wydarzyÅ‚o siÄ™ na ÅšlÄ…sku w 1945 roku.

Pewne jest również to, że wielu ówczesnych mieszkańców miasta, uciekając przed Armią Czerwoną albo zamarzło albo zginęło w drodze od kul czy pocisków obu walczących stron. Niezbadane są za to losy więźniów przymusowych z 27 podobozów funkcjonujących w mieście, a już wielką zagadką pozostaje setka więźniów, których 20 stycznia 1945 roku przekazano Gestapo. Biorąc po uwagę, co działo się w innych miastach, najprawdopodobniej zostali zamordowani.

Pamiętajmy jednak, że nie wyliczanie ofiar 67 lat po wojnie jest najważniejsze.

Na półce w domu mam książkÄ™  Tone’go Le Tissier’a  ”Å»ukow na linii Odry”. Książka zaczyna siÄ™ mniej wiÄ™cej tak:

Dedykuję ją tym, którzy stoczyli tę bitwę; zarówno tym, którzy stanęli w obronie swojego kraju i narodu, jak i tym, którzy szukali zemsty za krzywdy wyrządzone ich ojczyźnie i rodakom. Jedni i drudzy padli ofiarą czasu i miejsca, w których przyszło im żyć.

Podpisuję się po tymi słowami. Pamięć należy się bowiem wszystkim uczestnikom dramatu, który zniszczył nie tylko miasto, ale zabrał również życie wielu ludzi. Ono jest najważniejsze bez względu na narodowość.

Ten wpis został dodany w wtorek, 31 Styczeń, 2012 o godzinie 23:58 w kategorii Ocalić od zapomnienia. Możesz śledzić komentarze do tego wpisu za pomocą kanału RSS 2.0. Komentarze i pingi są obecnie wyłączone.